گویی تو را به رشته زرین افتاب

داری بهشت هشتم و ادریس میربار

می خواهد آسمان که رسد بر زمین سرش

تا بر چند به دیده ز دامان تو غبار

نساج کارگاه فلک بافت پود و تار

گر نیست پود و تار تو از پر جبرئیل

سایه ت چرا گرفت سماوات در کنار