نساج کارگاه فلک بافت پود و تار

می خواهد آسمان که رسد بر زمین سرش

تا بر چند به دیده ز دامان تو غبار

گویی تو را به رشته زرین افتاب

گر نیست پود و تار تو از پر جبرئیل

سایه ت چرا گرفت سماوات در کنار

هر گه که باد بر تو وزد گویم ای عجب