گفت مخور غم بیا باده خور از بهر آنک

قند فشان شد ز لب آن صنم قندهار

بلبل نطقش به ناز غنچه لب کرد باز

گشت ز مل عارضش همچون گل کام کار

غم نخورد هر که را هست چو من غم گسار

زین می خوش همچو من نوش کن ای خوش سخن

از سر رنج و حزن خیز و برآور دمار