غم نخورد هر که را هست چو من غم گسار

بلبل نطقش به ناز غنچه لب کرد باز

گشت ز مل عارضش همچون گل کام کار

گفت مخور غم بیا باده خور از بهر آنک

زین می خوش همچو من نوش کن ای خوش سخن

از سر رنج و حزن خیز و برآور دمار

خاصه که مهر سپهر گوشه خوشه گذاشت