از سر رنج و حزن خیز و برآور دمار

گفت مخور غم بیا باده خور از بهر آنک

غم نخورد هر که را هست چو من غم گسار

زین می خوش همچو من نوش کن ای خوش سخن

خاصه که مهر سپهر گوشه خوشه گذاشت

و آتش گردون گرفت پله لیل و نهار

کعب پیاله بگیر قد قنینه بپیچ