اندیشه نردبان کند از وهم و بر شود

کو بیست و چار سطر شد از منظر سخاش

بالای هفت خیمه پیروزه دان ز قدر

میدان گهی که هست در آن عسکر سخاش

از منظر سپهر به مستنظر سخاش

بر خوان همتش جگر آز می خورد

دندان تیز سین که شده است افسر سخاش