از منظر سپهر به مستنظر سخاش

بالای هفت خیمه پیروزه دان ز قدر

میدان گهی که هست در آن عسکر سخاش

اندیشه نردبان کند از وهم و بر شود

بر خوان همتش جگر آز می خورد

دندان تیز سین که شده است افسر سخاش

او شیر و نیستانش دوات است لاجرم