جای تیمم است به خاک در سخاش

یعسوب امت است علی وار از آنکه سوخت

زنبور خانه زر و سیم آذر سخاش

چون در زمانه آب کرم هیچ جا نماند

نی نی چو من جهانی سیراب فیض اوست

سیراب چه که غرقه تن از فرغر سخاش

با خار خشک خاطرم آرد ترنگبین