خواهی می گران چو ترازوی محشرش

گوئی بهای باده عیدی است افتاب

ز آن رفت در ترازو و سختند چون زرش

شد وقت چون ترازو و شاه جهان بعید

خاقان اکبر آنکه سر تیغش آتشی است

شب های عید و قدر شده دود و اخگرش

کیوانش پرچم است و مه و آفتاب طاس