نخست از من زبان بستد که طفل اندر نوآموزی

همه تعلیمش اشکالی که نادانی است برهانش

مرا بر لوح خاموشی الف، ب، ت نوشت اول

که درد سر زبان است و ز خاموشی است درمانش

چو نایش بی زبان باید نه چون بربط زبان دانش

چو ماندم بی زبان چون نای جان در من دمید از لب

که تا چون نای سوی چشم رانم دم به فرمانش