که تا چون نای سوی چشم رانم دم به فرمانش

نخست از من زبان بستد که طفل اندر نوآموزی

چو نایش بی زبان باید نه چون بربط زبان دانش

چو ماندم بی زبان چون نای جان در من دمید از لب

چنان در بوته تلقین مرا بگداخت کاندر من

نه شیطان ماند و وسواسش نه آدم ماند و عصیانش

به گوش من فرو گفت آنچه گر نسخت کنم شاید