مرا همت چو خورشید است شاهنشاه زند آسا

که مهتاب شریعت را به شب کردم نگهبانش

ز گور نفس اگر بر رست خار الحمدلله گو

برون سوخار دیدستی درون سو بین گلستانش

که چرخش زیر ران است و سر عیساست بر رانش

بلی خود همت درویش چون خورشید می باید

که سامانش همه شاهی و او فارغ ز سامانش