اگر پیری گه مردن چرا بیفتد نالانت

چو کرمی کن به شب تابد ببین بیدار و سوزانش

سگی کردی کنون العفو می گو گر پشیمانی

که سگ هم عفو می گوید مگر دل شد پشیمانش

که طفل آنک گه زادن همی بینند گریانش

تو را از گوسفند چرخ دنیا می نهد دنبه

توبر گاو زمین برده اساس قصر و بنیانش