که طفل آنک گه زادن همی بینند گریانش

سگی کردی کنون العفو می گو گر پشیمانی

که سگ هم عفو می گوید مگر دل شد پشیمانش

اگر پیری گه مردن چرا بیفتد نالانت

تو را از گوسفند چرخ دنیا می نهد دنبه

توبر گاو زمین برده اساس قصر و بنیانش

زمین دایه است و تو طفلی، تو شیرش خورده او خونت