زمین از شخص جباران چو نفس ظالم رعنا

همه خون تو زان شیری که خوردستی ز پستانش

مخور باده که آن خونی است کز شخص جوانمردان

زمین خورده است و بیرون داده از تاک رز ستانش

درو نسو هست گورستان و بیرون سوست بستانش

خراسان گر حرم بود و بهین کعبه ملک شاهش

سمرقند ار فلک بود و مهین اختر قدخانش