خراسان گر حرم بود و بهین کعبه ملک شاهش

زمین خورده است و بیرون داده از تاک رز ستانش

زمین از شخص جباران چو نفس ظالم رعنا

درو نسو هست گورستان و بیرون سوست بستانش

سمرقند ار فلک بود و مهین اختر قدخانش

قدر خان مرد چون روزی نگرید خود سمرقندش

ملک شه رفت چون وقتی نموید خود خراسانش