بدان صفت که زنم آهن و ز تف حراق

منم که نیست در این دور بخت را با من

نه اقتضای رضا و نه اتفاق وفاق

بسوخت جان من از آز و طبع زنگ گرفت

اگر نه فضل تو فریاد من رسد بیم است

که قتل من کند او وقت خشیه الاملاق

شها به وصف تو خوش کرده ام مذاق سخن