مدار عیش مرا بر امید تلخ مذاق

اگر نه فضل تو فریاد من رسد بیم است

که قتل من کند او وقت خشیه الاملاق

شها به وصف تو خوش کرده ام مذاق سخن

روا مبین ز طریق کرم که زخم نیاز

برآرد از جگرم هر دمی هزار طراق

ز بی نوایی مشتاق آتش مرگم