واگه نبد که نیست دهانش سزای خاک

بر دست خاکیان خپه گشت آن فرشته خلق

ای کاینات واحزنا از جفای خاک

دید آسمان که در دهنش خاک می کنند

ای خاک بر سر فلک آخر چرا نگفت

کاین چشمه حیات مسازید جای خاک

جبریل بر موافقت آن دهان پاک