بر تربتش که تبت و چین شد چو بگذری

این شمس در کسوف شد، آن بدر در غمام

او رفت و سینه ها شده بیمار لایعاد

او خفت و فتنه ها دشه بیدار لاینام

از بوی نافه عطسه مشکین زند مشام

چون سیب نخل بند بریزد به سوک او

زرین ترنج فلکه این نیل گون خیام