طور آتش نی و در اوج انا الله می پرم

هر زمان زین سبز گلشن رخت بیرون می برم

عالمی از عالم وحدت به کف می آورم

تخت و خاتم نی و کوس رب هب لی می زنم

هرچه نقش نفس می بینم به دریا می دهم

هر چه نقد عقل می یابم در آتش می برم

گه به حد منزل از سدره سریری می کنم