در چشم و دل کم از تبت و ششتری ندارم

وی پهلوان ملکت داودیان به گوهر

شایم به کهتریت که بد گوهری ندارم

بر خلق و خلق تو من چون چشم و دل گمارم

شروان به همت تو چو بغداد و مصر بینم

زان نیل و دجله پیش کفت فرغری ندارم

من شهربند لطف توام نه اسیر شروان