من شهربند لطف توام نه اسیر شروان

در چشم و دل کم از تبت و ششتری ندارم

شروان به همت تو چو بغداد و مصر بینم

زان نیل و دجله پیش کفت فرغری ندارم

کاینجا برون ز لطف تو خشک و تری ندارم

شروان به دولت تو خود خیروان شد اما

من خیروان ندیدم الا شری ندارم