کان آتشم که یک تنه غوغا برآورم

از اشک خون پیاده و از دم کنم سوار

غوغا به هفت قلعه مینا برآورم

خود بی نیازم از حشر اشک و فوج آه

اسفندیار این دژ روئین منم به شرط

هر هفته هفت خوانش به تنها برآورم

بس اشک شکرین که فرو بارم از نیاز