ز اصحاب خویش چون سگ کهف اندر آن حرم

غلغل دران حظیره علیا برآورم

دارا و داور اوست جهان را، من از جهان

فریاد پیش داور دارا برآورم

آه از شکستگی سر و پا برآورم

دندانم ار به سنگ غرامت شکسته اند

وقت ثنای خواجه ثنایا برآورم