بر آستان پیر ممکن درآورم

در گلشن زمانه نیابم نسیم لطف

دود از سموم غصه به گلشن درآورم

فقر است پیر مائده افکن که نفس را

آب حیات از آتش گلخن دمد چو باد

گر نفس خاک پاش به گلخن درآورم

آری ز هند عود قماری برم به روم