در گلشن زمانه نیابم نسیم لطف

دردی است جنس می که ز یک دن درآورم

عنقای مغربم به غریبی که بهر الف

غم را چو زال زر به نشیمن درآورم

دود از سموم غصه به گلشن درآورم

فقر است پیر مائده افکن که نفس را

بر آستان پیر ممکن درآورم