عنقای مغربم به غریبی که بهر الف

بختی غم به دیده سوزن درآورم

غم تخم خرمی است که در یک دل افکنم

دردی است جنس می که ز یک دن درآورم

غم را چو زال زر به نشیمن درآورم

در گلشن زمانه نیابم نسیم لطف

دود از سموم غصه به گلشن درآورم