غم تخم خرمی است که در یک دل افکنم

از خان بی پشت بختی توسن درآورم

دل تنگ تر ز دیده سوزن شده است و من

بختی غم به دیده سوزن درآورم

دردی است جنس می که ز یک دن درآورم

عنقای مغربم به غریبی که بهر الف

غم را چو زال زر به نشیمن درآورم