غم را چو زال زر به نشیمن درآورم

غم تخم خرمی است که در یک دل افکنم

دردی است جنس می که ز یک دن درآورم

عنقای مغربم به غریبی که بهر الف

در گلشن زمانه نیابم نسیم لطف

دود از سموم غصه به گلشن درآورم

فقر است پیر مائده افکن که نفس را