گاهی به لوح و گه به فلاخن درآورم

چون کار عالم است شتر گربه من به کف

گه سجده گاه ساغر روشن درآورم

از هزل و جد چو طفل بنگزیردم که دست

جنسی نماند پس من و رندان که بهر راه

چون رخش نیست پای به کودن درآورم

آهوی مشک نیست چه چاره ز گاو و بز