گه سجده گاه ساغر روشن درآورم

چندی نفس به صفه اهل مصفا زدم

یک چند پی به دیر برهمن درآورم

چون کار عالم است شتر گربه من به کف

از هزل و جد چو طفل بنگزیردم که دست

گاهی به لوح و گه به فلاخن درآورم

جنسی نماند پس من و رندان که بهر راه