ور این پیر ازرق وطا می گریزم

بدیدم عیار جهان کم ز هیچ است

ازین بهرج ناروا می گریزم

سیاه است بختم ز دست سپیدش

ز بیم فلک در ملک می پناهم

ز ترس تبر در گیا می گریزم

چو روز است روشن که بخت است تاری