ز ترس تبر در گیا می گریزم

سیاه است بختم ز دست سپیدش

ور این پیر ازرق وطا می گریزم

ز بیم فلک در ملک می پناهم

چو روز است روشن که بخت است تاری

به شب زین شبانگه لقا می گریزم

صلای سر و تیغ می گوئی و من