نگذاشت که لعل کان ببینم

روزی چه طلب کنم به خواری

خود بی طلب و هوان ببینم

گر موم که پاسبان درج است

چون بر سر تاج شاه شد لعل

بی منت پاسبان ببینم

نی نی به گمان نیکم از بخت