چون بر سر تاج شاه شد لعل

خود بی طلب و هوان ببینم

گر موم که پاسبان درج است

نگذاشت که لعل کان ببینم

بی منت پاسبان ببینم

نی نی به گمان نیکم از بخت

کارم همه چون گمان ببینم