از زخم اجل شفات جویم

ای سینه که دردمندی از غم

هم زانوی غم دوات جویم

درد تو جراحتی است ناسور

ای تن که به چشم درد آزی

از جود تو توتیات جویم

چون خوان کرم نماند تا کی