تو غافل و سپهر کشنده رقیب تو

که پایه بلاست بر آ، غول دیده بان

چشم بهی مدار که در چشم روزگار

آن ناخنه که بود بدل شد به استخوان

فرزانه خفته و سگ دیوانه پاسبان

دهر سپید دست سیه کاسه ای است صعب

منگر به خوش زبانی این ترش میزبان