لوزینه ای است خرده الماس در میان

دهر سپید دست سیه کاسه ای است صعب

منگر به خوش زبانی این ترش میزبان

کن خوش ترین نواله که از دست او خوری

دل دستگاه توست به دست جهان مده

کاین گنج خانه را ندهد کس به ایرمان

هر لحظه هاتفی به تو آواز می دهد