دل دستگاه توست به دست جهان مده

منگر به خوش زبانی این ترش میزبان

کن خوش ترین نواله که از دست او خوری

لوزینه ای است خرده الماس در میان

کاین گنج خانه را ندهد کس به ایرمان

هر لحظه هاتفی به تو آواز می دهد

کاین دامگه نه جای امان است الامان