سقفی است زر نگار و ز مهتاب نردبان

مفریب دل به رنگ جهان کان نه تازگی است

گل گونه ای چگونه کند زال را جوان

آبی است بد گوار و ز یخ بسته طاق پل

خورشید از سواد دل تو کجا رود

تا بر سر تو چشمه خضر است سایبان

کی باشدت نجات ز صفرای روزگار