تا با شدت حیات ز خضرای آسمان

خورشید از سواد دل تو کجا رود

تا بر سر تو چشمه خضر است سایبان

کی باشدت نجات ز صفرای روزگار

بس زورقا که بر سر گردان این محیط

سر زیر شد که تر نشد این سبز بادبان

از اختر و فلک چه به کف داری ای حکیم