مغ را که سرخ روئی از آتش دمیدن است

سر زیر شد که تر نشد این سبز بادبان

از اختر و فلک چه به کف داری ای حکیم

گر مغ صفت نه ای چه کنی آتش و دخان

فرداش نام چیست، سیه روی آن جهان

طشتی است این سپهر و زمین خایه ای در او

گر علم طشت و خایه ندانسته ای بدان