طشتی است این سپهر و زمین خایه ای در او

گر مغ صفت نه ای چه کنی آتش و دخان

مغ را که سرخ روئی از آتش دمیدن است

فرداش نام چیست، سیه روی آن جهان

گر علم طشت و خایه ندانسته ای بدان

از حادثات در صف آن صوفیان گریز

کز بود غمگنند و ز نابود شادمان