کز بود غمگنند و ز نابود شادمان

طشتی است این سپهر و زمین خایه ای در او

گر علم طشت و خایه ندانسته ای بدان

از حادثات در صف آن صوفیان گریز

ز ایشان شنو دقیقه فقر از برای آنک

تصنیف را مصنف بهتر کند بیان

جز فقر هرچه هست همه نقش فانی است