شعرت در این دیار وحش خوش تر است از آنک

تو صدر دار و این دگران وقف آستان

اهل عراق در عرق اند از حدیث تو

شروان به نام توست شرف وان و خیروان

کشت از میان پشک برآمد به بوستان

ای پای بست مادر و امانده پدر

برابوالدیه تو را دیده دودمان