کشت از میان پشک برآمد به بوستان

اهل عراق در عرق اند از حدیث تو

شروان به نام توست شرف وان و خیروان

شعرت در این دیار وحش خوش تر است از آنک

ای پای بست مادر و امانده پدر

برابوالدیه تو را دیده دودمان

همچون زمین ز من چه نشینی ز جای جنب