همچون زمین ز من چه نشینی ز جای جنب

کشت از میان پشک برآمد به بوستان

ای پای بست مادر و امانده پدر

برابوالدیه تو را دیده دودمان

هل تا شود خراب جهانی به یک زمان

چون کوزه فقاعی ز افسردگان عصر

در سینه جوش حسرت و در حلق ریسمان