جای نزهت نیست گیتی را که اندر باغ او

چند خواهی بست بر خشک آخور آخر زمان

تا نگارستان نخوانی طارم ایام را

کز برون سو زرنگار است از درون سو خاکدان

نیشکر چون برگ سنبل زهر دارد در میان

روز و شب جان سوزی و آنگاه از ناپختگی

روز چون نیلوفری چالاک و شب چون زعفران