نیشکر چون برگ سنبل زهر دارد در میان

تا نگارستان نخوانی طارم ایام را

کز برون سو زرنگار است از درون سو خاکدان

جای نزهت نیست گیتی را که اندر باغ او

روز و شب جان سوزی و آنگاه از ناپختگی

روز چون نیلوفری چالاک و شب چون زعفران

تا کی این روز و شب و چندین مغاک و تیرگی